۱. افزایش تعرفهها و محدودیتهای صادراتی
تعرفههای سنگین بر فولاد:
در سال ۲۰۱۸، آمریکا تحت دولت ترامپ، تعرفه ۲۵٪ بر واردات فولاد اعمال کرد که عمدتاً هدف آن چین و اتحادیه اروپا بود.
اتحادیه اروپا و چین نیز با تعرفههای تلافیجویانه پاسخ دادند (مثلاً تعرفه بر خودروهای آمریکایی).
کاهش صادرات فولاد چین به آمریکا:
چین که بزرگترین تولیدکننده فولاد جهان است، با محدودیتهای صادراتی مواجه شد و مجبور شد بازارهای جدیدی مانند آفریقا و جنوب شرق آسیا پیدا کند.
۲. تغییر در زنجیره تأمین جهانی
جابجایی مراکز تولید فولاد:
برخی کشورها مانند ویتنام، هند و ترکیه به دلیل تعرفههای کمتر، به قطبهای جدید تولید فولاد تبدیل شدند.
شرکتهای آمریکایی و اروپایی برای کاهش هزینهها، تولید را به کشورهای با تعرفه پایینتر منتقل کردند.
کاهش وابستگی به چین:
بسیاری از کشورها به دنبال تنوع بخشیدن به تأمین فولاد بودند تا از وابستگی به چین بکاهند.
۳. نوسانات قیمت فولاد در بازار جهانی
افزایش قیمت فولاد در آمریکا و اروپا:
با اعمال تعرفهها، قیمت فولاد در آمریکا تا ۴۰٪ افزایش یافت که بر صنایع خودروسازی و ساختوساز تأثیر گذاشت.
کاهش قیمت فولاد در چین:
چین با مازاد تولید مواجه شد و قیمتهای داخلی کاهش یافت.
۴. تأثیر بر تولیدکنندگان و مصرفکنندگان فولاد
سودآوری بیشتر برای برخی کشورها:
کشورهایی مانند هند و روسیه از افزایش تقاضا برای فولاد جایگزین سود بردند.
ضرر صنایع وابسته به فولاد:
صنایعی مانند خودروسازی و ساختمانسازی در آمریکا و اروپا با افزایش هزینهها مواجه شدند.
۵. پاسخ صنعت فولاد: انطباق با شرایط جدید
افزایش تولید فولاد سبز (کمکربن):
اتحادیه اروپا با سیاست «مکانیسم تعدیل مرزی کربن» (CBAM)، فولاد وارداتی با کربن بالا را مشمول مالیات کرد.
توسعه فناوریهای جدید:
برخی شرکتها به سمت فولادهای پیشرفته (مانند فولادهای پراستحکام) حرکت کردند تا وابستگی به واردات را کاهش دهند.
